Strona parafii w Niedrzwicy Dużej

Od najbliższej niedzieli aż do 13 października będą odbywać się comiesięczne Nabożeństwa Fatimskie. Matka Boża w objawieniach prosiła nas o modlitwę różańcową.

Modlono się na różańcu już wcześniej. Zajmując się genealogią i księgami parafialnymi z XIX wieku natknąłem się na dokument, w księgach parafii Biała (obecnie Janów Lubelski),  opisujący tą modlitwę i łaski z niej płynące. Z dokumentu tego można dowiedzieć się, że modlitwa różańcowa, od roku ustanowienia przez Stolicę Apostolską, tj. 1213 r. była źródłem licznych łask. Warto zapoznać się z tym materiałem, przez co być może chętniej będziemy uczęszczać na Nabożeństwa Fatimskie.                                    P.R.

Święty Stanisław – jak podaje wiarygodna tradycja – urodził się w Szczepanowie koło Bochni. Późniejsze jego wysokie stanowisko kościelne wskazuje, że za młodu odebrał szersze wykształcenie, które mógł dać tylko Kościół. Studia swe odbywał w Liege, gdzie znajdował się jeden z najlepiej postawionych ośrodków naukowych w ówczesnym świecie chrześcijańskim.
Stanisław zetknął się tam z silnym prądem podkreślającym niezależność Kościoła od państwa. Po powrocie do kraju pełnił funkcje pomocnicze w zarządzie diecezją, należąc do zespołu kapłanów, prowadzących życie kanonicze przy katedrze krakowskiej, skąd powołany został do grona kapelanów książęcych.
Oprócz czynności religijnych wykonywali oni zadania kancelaryjne przy boku panującego. Do pracy w kancelarii monarchy potrzebni byli ludzie z odpowiednim przygotowaniem.
W pierwszych dziesiątkach lat istnienia Państwa Polskiego stanowiska kapelanów zajmowali cudzoziemcy. Oni też przechodzili na urzędy biskupie. Bolesław Śmiały natomiast tworzy episkopat krajowy.
Wybranie Stanisława na biskupa stołecznego (1072 r.) predestynowało go na doradcę księcia. Okres, w którym Stanisław pełnił urząd biskupa, należy do najświetniejszych za panowania Piastów. Polska osiągnęła niezależność od cesarstwa Niemieckiego, co zostało potwierdzone uroczystą koronacją Bolesława Śmiałego (1075 r.).
Do niewątpliwych zasług biskupa Stanisława należało sprowadzenie legatów rzymskich do Polski i zorganizowanie na nowo metropolii gnieźnieńskiej (było to podstawą do dopełnienia koronacji).
Król wsparty radą Stanisława, rozwinął i dopełnił organizację klasztorów benedyktyńskich, będących podstawą ewangelizacji na ziemiach polskich.
Biskup Stanisław troszczył się nie tylko o rozwój terytorialny chrześcijaństwa w Polsce, ale przede wszystkim był duszpasterzem, który nie wahał się upomnieć nawet króla, gdy ten postępował niewłaściwie.
Stanął w obronie zbyt surowo karanych członków spisku antykrólewskiego i zagroził Bolesławowi klątwą kościelną. Król potraktował go wtedy jak zwykłego poddanego, który nie dochował mu wierności osobistej. Bez procesu sądowego wykonał na nim karę śmierci w 1079 roku.
Zdarzenia z 1079 roku wskazują, że św. Stanisław był człowiekiem czynnym i nie było mu obojętne, co się dzieje w Państwie Polskim. Miał zasady, dla których nie wahał się oddać swego życia. Był niezależny w wypełnianiu swoich obowiązków, choć to go naraziło na zarzut sprzeniewierzenia się królowi, z którym żył dotychczas w przyjaźni. Przyjął śmierć z pobudek religijnych i został męczennikiem.
Kanonizowano go w Asyżu w 1253 roku. Wśród wielu łask, jakie otrzymano za jego pośrednictwem, do największych należy zjednoczenie Polski po rozbiciu dzielnicowym.
Święto patrona naszej parafii, św. Stanisława, obchodzimy 8 maja. Co roku z tej okazji odbywa się odpust parafialny. Przyjęło się również obchodzenie wtedy Komunii Rocznicowej, przez dzieci klas trzecich.

/ za stroną : http://pustkow.freehost.pl/patron.php

Początki tej tradycji sięgają czasów króla Hiszpanii Alfonsa X (XIII w.). Zbierano się wówczas przy obrazie Matki Bożej, śpiewano na Jej cześć Magnificat i przynoszono kwiaty. Około 1725 r. ustalono sposób obchodzenia nabożeństw majowych, do czego przyczynił się jezuita Hannibal Dionizy z Werony w książeczce „Miesiąc Maryi”. Do połowy XVII w. majówki odprawiano głównie w klasztorach, dopiero później zwyczaj ten przejęły kościoły parafialne. Śpiewaną podczas majówek litanię, znaną jako „Litania Loretańska” ułożono między 1150 a 1200 r. Zatwierdził ją oficjalnie papież Sykstus V w 1587 r.

Uczniowie naszej podstawówki przedstawili inscenizację opartą na Ewangelii. Czytania Wielkiej Nocy zainspirowały katechetkę Jadwigę Kowalską do organizacji tej inscenizacji.

To budujące, że młode pokolenie chętnie bierze udział w przeżywaniu pamiątki Zmartwychwstania Pana Jezusa.

[Lista zdjęć]

Święto Miłosierdzia  dał Pan Jezus grzesznikom jako „ostatnią deskę ratunku”. Z dobrze odprawioną spowiedzią i Komunią św. przyjętą w tym dniu związana jest obietnica „zupełnego odpuszczenia win i kar”. W archidiecezji krakowskiej kard. Franciszek Macharski ustanowił je w 1985 r. 10 lat później, na wniosek Episkopatu Polski, Stolica Apostolska zezwoliła na obchodzenie go w całej Polsce w druga niedzielę Wielkiej Nocy.

W naszej parafii, na mszy o godzinie dziesiątej, uczniowie szkoły podstawowej pod opieką katechetki Jadwigi Kowalskiej przygotowały krótką inscenizację dotyczącą dzisiejszej Ewangelii.

[Lista zdjęć]